ΒΕΛΗ ΚΑΙ... ΒΕΛΑΚΙΑ

>>> Άρχισαν πάλι να υποτονθορύζουν στα τηλεπαράθυρα >>> την λύση της οικουμενικής ή κυβερνήσεως σωτηρίας ή όπως αλλιώς θέλετε να την πείτε >>> προκειμένου να "βγεί η χώρα από την κρίση" >>> Μα καλά, πως γίνεται όλοι αυτοί που όταν ο καθένας ξεχωριστά όταν κυβερνούσε την χώρα >>> μας οδηγούσε στην οικονομική καταστροφή και στην διάλυση >>> τώρα ισχυρίζονται πως όλοι μαζί, ενωμένοι θα μας σώσουν;;;!!!! >>> Κλασσικό σχήμα λογικού αδιεξόδου που θα ζήλευαν ακόμη και οι Στωικοί ή οι μαθητές της Ελεατικής Σχολής...
__________________________________________________________________________________________________

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Ένας άνεργος φαρμακοποιός ....


Αναμφίβολα, θα γνωρίζετε ήδη ότι το φαρμακευτικό επάγγελμα ανήκει στα λεγόμενα "κλειστά επαγγέλματα". Υπόκειται δηλαδή σε μια πληθώρα περιορισμών, όσον αφορά την ίδρυση και λειτουργία φαρμακείων από νέους φαρμακοποιούς, που το καθιστούν ουσιαστικά κλειστό, παρά τις προσπάθειες των γαλάζιων... συνδικαλιστών του χώρου να πείσουν για το αντίθετο. Οι περιορισμοί οι οποίοι αναφέρθηκαν, είναι οι παρακάτω:

 Α) Πληθυσμιακοί περιορισμοί (1 φαρμακείο ανά 1.000 κατοίκους)
 Β) Γεωγραφικοί περιορισμοί (ελάχιστη απόσταση 100-250 μ από προϋπάρχοντα φαρμακεία, ανάλογα με τον πληθυσμό)

 Οι προαναφερθέντες περιορισμοί καθιστούν πρακτικά αδύνατη την ίδρυση νέων φαρμακείων σε
οποιαδήποτε πόλη της Ελλάδας, όσο μικρή και αν είναι, όπου και αν αυτή βρίσκεται. Αυτό έχει ως συνέπεια τον αποκλεισμό ενός μεγάλου αριθμού νέων επιστημόνων, πτυχιούχων φαρμακοποιών, από τη δυνατότητα να ασκήσουν το επάγγελμά τους. Το αποτέλεσμα είναι, αρκετοί από αυτούς, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να υποαπασχολούνται (σε κάποιο φαρμακείο όπου αρκετοί δεν δηλώνονται καν με την ιδιότητα του πτυχιούχου φαρμακοποιού) ή να ετεροαπασχολούνται σε κάποια άλλη επαγγελματική (ξένη ως προς αυτούς) δραστηριότητα.

ΤΡΟΠΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΙΔΡΥΣΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ:

 Οι εναλλακτικές λύσεις, που έχει ένας νέος φαρμακοποιός ο οποίος επιθυμεί να ιδρύσει φαρμακείο σήμερα είναι οι εξής:
 Α) Να του μεταβιβάσει ένας αποχωρών συνάδελφος τη δικιά του άδεια ιδρύσεως φαρμακείου. Έχει καθιερωθεί, οι αποχωρούντες φαρμακοποιοί να μεταβιβάζουν τις άδειες λειτουργίας των φαρμακείων τους έναντι αδρότατου χρηματικού αντιτίμου, που κυμαίνεται μεταξύ 300.000-500.000 ευρώ. Ο παλιός φαρμακοποιός σχηματίζει Ο.Ε. με το νέο φαρμακοποιό (για μία ημέρα συνήθως) και στη συνέχεια ο παλιός φαρμακοποιός αποχωρεί (την επόμενη ημέρα).
Οι ιδιοκτήτες φαρμακείων προσπαθούν να σας πείσουν ότι πουλάνε την επιχείρηση και όχι την άδεια. Σε κάθε κλειστό επάγγελμα αυτό που έχει αξία είναι η άδεια. Η άδεια είναι αυτή που εξασφαλίζει την είσοδο σε ένα προστατευμένο περιβάλλον εργασίας και όλα τα οφέλη που απορρέουν από αυτό. Η άδεια ιδρύσεως φαρμακείου εκδίδεται από τις Νομαρχίες, αποτελεί κρατική περιουσία, είναι προσωποπαγής και σύμφωνα με το νόμο πρέπει να επιστρέφει στην εκδούσα αρχή κατά τη συνταξιοδότηση. Οπότε, η κάθε αγοραπωλησία άδειας είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ. Επιπλέον, όσοι σήμερα συνταξιοδοτούνται την έλαβαν ΔΩΡΕΑΝ από το κράτος και είναι τουλάχιστον παράλογο να προβάλουν οικονομικές αξιώσεις για την μεταβίβασή της.
Ο εξαναγκασμός ενός νέου φαρμακοποιού σε αγορά της "επιχείρησης" αποχωρούντα φαρμακοποιού προκειμένου να ασκήσει τα επαγγελματικά του δικαιώματα, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να εγείρει έναν οικονομικό φραγμό στην είσοδο στο επάγγελμα. Όποιος έχει 300.000 ευρώ, έχει και το "δικαίωμα" να ανοίξει φαρμακείο.

 Β) Να αναζητήσει μια περιοχή όπου, βάσει των περιορισμών του νόμου, δύναται να ιδρυθεί φαρμακείο. Η πραγματικότητα είναι ότι πλέον δεν υπάρχουν παρά ελάχιστα τέτοια χωριά, που αφενός δεν επαρκούν για να απορροφήσουν όλους τους ενδιαφερόμενους, αφετέρου έχουν αριθμό κατοίκων που απέχει πολύ από το όριο που επαρκεί για τη βιωσιμότητα του φαρμακείου, σύμφωνα με τον ΠΦΣ. Αναφερόμαστε δηλαδή για χωριά των 300 κατοίκων, τη στιγμή που ο ΠΦΣ ωρύεται για την οριακή αναλογία του ενός φαρμακείου ανά 1.000 κάτοικους, με συνέπεια, να δημιουργείται αφ' ενός ένα μη βιώσιμο οικονομικά φαρμακείο και αφ' ετέρου ο Φαρμακοποιός να δραστηριοποιείται σε ένα χώρο, που δεν είναι της δικής του επιλογής αλλά επιβεβλημένο από άλλους.

 Δυστυχώς, από τους ως άνω περιορισμούς εξαιρούνται τα τέκνα των φαρμακοποιών, που εκμεταλλευόμενα τη δυνατότητα της ελεύθερης μεταβίβασης της άδειας, αποκτούν το πλεονέκτημα της πρόσβασης στο επάγγελμα. Τόσο της επιχείρησης (επαγγελματικός χώρος, εξοπλισμός, ράφια, φάρμακα), κάτι που είναι θεμιτό καθώς αποτελούν ιδιοκτησιακά στοιχεία του αποχωρούντα φαρμακοποιού, όσο όμως και της άδειας, που αποτελεί δημόσιο αγαθό, μια και αφορά ένα ρυθμισμένο και προστατευμένο επάγγελμα και άρα θα έπρεπε να μην αποτελεί αντικείμενο ούτε αγοραπωλησίας, ούτε και ελεύθερης μεταβίβασης.

 Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται μια προνομιούχα κάστα ανθρώπων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το επάγγελμα και τον χώρο ως προσωπικό τους φέουδο. Ο Σύλλογοι διαφημίζουν ακόμα και την μετανάστευση των παιδιών των φαρμακοποιών σε χώρες του εξωτερικού για σπουδές, προκειμένου οι "επιχειρήσεις" τους να μην αλλάξουν χέρια, όπως πολύ καθαρά φαίνεται στην διαφήμιση του Παν/μίου της Σλοβακίας, στο περιοδικό του Π.Φ.Σ. (http://www.pharmapublications.gr/fd/archive/FD_695_5_2010.pdf σελ.239). Αυτό δημιουργεί μια εικόνα ενός μη ευνομούμενου κράτους πυροδοτώντας κοινωνικές αντιδράσεις. Σε καμία πολιτισμένη χώρα του κόσμου δεν υπάρχει κληρονομικό δικαίωμα στην εργασία. Μια Χώρα που κατήργησε δια δημοψηφίσματος την κληρονομική βασιλεία, για πόσο ακόμα θα ανέχεται κληρονομικά προνόμια μιας συντεχνίας;

 Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί και το γεγονός ότι οι άνθρωποι με τα δικά μας χαρακτηριστικά, δηλαδή πτυχιούχοι φαρμακοποιοί χωρίς φαρμακείο, δεν εκφραζόμαστε από κανένα συνδικαλιστικό όργανο με ουσιαστικό τρόπο. Φαίνεται σε κάθε στοιχείο που παρουσιάζουν, ότι φαρμακοποιοί είναι μόνο όσοι διαθέτουν φαρμακείο και αποκρύπτουν την παρουσία εκατοντάδων άνεργων, υποαπασχολούμενων, ετεροαπασχολούμενων φαρμακοποιών, οι οποίοι για εκείνους δεν υπάρχουν και επομένως δεν αξιώνουν καμία απαίτηση στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων. Αντιμετωπιζόμαστε δε από τους ανά τη χώρα φαρμακευτικούς συλλόγους ως σφετεριστές, πράκτορες της βιομηχανίας και των αλυσίδων και εν γένει η ρίζα του κακού.

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ:

 α) Άρση των πληθυσμιακών περιορισμών.
 β) Άρση των γεωγραφικών περιορισμών.
 γ) Κατάργηση της κληρονομικότητας της άδειας.
 δ) Κατάργηση της αγοραπωλησίας αδειών.
 ε) Δημιουργία ενιαίου Συνδικαλιστικού φορέα, με συμμετοχή όλων των ειδικοτήτων φαρμακοποιών, ώστε να εκφράζονται όλες οι φωνές και κανείς να μην νιώσει στο μέλλον αποκλεισμένος συνδικαλιστικά και να μην μπορεί να αρθρώσει ανάστημα και λόγο.

 Με βάση τα παραπάνω, η άρση των πληθυσμιακών και γεωγραφικών περιορισμών, θα μπορούσε να ωφελήσει την χώρα:

 1) Στην βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών, από νέους Φαρμακοποιούς που θα εισάγουν καινοτόμες ιδέες στον χώρο και αναβάθμιση του επαγγέλματος
 2) Δημιουργία καινούριων θέσεων εργασίας, για πτυχιούχους Φαρμακοποιούς και πτυχιούχους βοηθούς Φαρμακείων και μείωση της ανεργίας στον συγκεκριμένο αυτό χώρο
 3) Αύξηση στο Α.Ε.Π. της χώρας (μελέτη ΙΟΒΕ)
 4) Αποκατάσταση του Συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στην επαγγελματική ελευθερία, με βάση το οποίο έκρινε το ΣτΕ όλους τους παραπάνω περιορισμούς ως αντισυνταγματικούς με την απόφαση 3665/2005

  Ζητάμε το αυτονόητο. ΙΣΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ για όλους! Δείτε ένα βίντεο που αποκαλύπτει μια αλήθεια που ποτέ δεν ακούσατε από τα χείλη των συνομιλητών σας:

http://www.youtube.com/watch?v=rVeY-kKAZ34

 Είναι καιρός να αποκατασταθεί μια αδικία ετών, που το μόνο που έχει επιτύχει είναι να κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και να οδηγεί εκατοντάδες ανθρώπους στην ανεργία.

Οι σύλλογοι και το Υπουργείο, επικαλούνται την αύξηση των δαπανών υγείας ως τροχοπέδη στην μη πραγματική απελευθέρωση του επαγγέλματος, αγνοώντας τη γενική αλήθεια πως μόνος και αποκλειστικά υπεύθυνος για την συνταγογράφηση είναι ο θεράποντας ιατρός (εγκύκλιος Φ7/2249/25-2-2002) και πως η αύξηση των φαρμακειών δεν αυξάνει την δαπάνη για την υγεία. Η αύξηση της δαπάνης από μέρους του φαρμακοποιού μπορεί και μόνο να επιτελεστεί σε συνεννόηση και συνεργασία με τον ίδιο τον ιατρό, φαινόμενο παθογένειας που πρέπει να καταπολεμηθεί από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του ίδιου του Υπουργείου και όχι από την στέρηση του δικαιώματος μιας επιστημονικής μερίδας να ασκεί το επάγγελμα που επέλεξε.

 Η κληρονομικότητα, σε συνδυασμό με τους περιορισμούς της απόκτησης άδειας ιδρύσεως νέων φαρμακείων καθιστούν άνιση την μεταχείριση από το κράτος ,της μερίδας των φαρμακοποιών που δεν έχουν γονείς στο επάγγελμα, καθώς και άνιση μεταχείριση νέων φαρμακοποιών έναντι παλαιότερων που είχαν την τύχη να γεννηθούν και να αιτηθούν φαρμακείο προ 96 και κατά τη διάρκεια του 2006.

 Η αγοραπωλησία των φαρμακείων και των αδειών αποτελεί διακίνηση «μαύρου χρήματος» ποινικά κολάσιμου. Η απόδειξη του παραπάνω, προς όλους τους έχοντες άλλη άποψη είναι απλή για το κράτος με άνοιγμα των λογαριασμών συνταξιοδοτημένων φαρμακοποιών άνευ τέκνων φαρμακοποιών και ερώτηση πόθεν έσχες.

 Γιατί δεν εφαρμόζεται ο νόμος στις νέες άδειες που εκδίδονται σε νέους φαρμακοποιούς για συγκεκριμένο φαρμακείο αποχωρούντα φαρμακοποιού, παρά παρακάμπτονται οι περιορισμοί που εφαρμόζονται μόνο σε νέους φαρμακοποιούς που θέλουν να κάνουν ίδρυση νεότατου φαρμακείου, γιατί εδώ να υπάρχει άνιση μεταχείριση, εφόσον το σκεπτικό είναι πως υπάρχουν πολλά φαρμακεία που αυξάνουν την δημόσια δαπάνη;

 Eλπίζω ότι μέσα από την νέα σας προσπάθεια θα αναδείξετε καια αυτό το θέμα-ταμπού... των κλειστών επαγγελμάτων και ειδικά των πανίσχυρων... φαρμακοποιών.
Γρηγόρης Δημητρίου
 Άνεργος Φαρμακοποιός

0 Σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σχόλια και παρατηρήσεις