>>> Μην με παρεξηγήσετε >>> αλλά ο τρόπος παρουσίασης από τα ΜΜΕ >>> του πολέμου στην Ουκρανία και των επιπτώσεών του >>> θυμίζει τηλεοπτική εκπομπή, με τοποθέτηση προϊόντος >>> και το προϊόν είναι το αμερικανικό LNG >>> το "καλό", το ακριβό, το αμερικάνικο LNG....
__________________________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________________________
Τρίτη 10 Ιουλίου 2012
Αποκρατικοποιήσεις : όταν τα όρνεα μυρίζονται τροφή...
Σπύρος Παπαγιάννης
Πολλοί νομίζουν πως οι εσπευσμένες αποκρατικοποιήσεις γίνονται για να αλαφρώσει το δημόσιο χρέος και να αποφευχθεί ο κίνδυνος της πτώχευσης. χωρίς να συνειδητοποιούν πως θα φέρουν για άλλους πλάγιους λόγους, πιο κοντά ακόμα την Ελληνική οικονομία στην οριστική πτώχευση και στην ανάσταση της δραχμής. Βέβαια δεν γεννάται λόγος πως θα δώσουν κάποια ανάσα εξαμήνου, στο υπό καθεστώς αναγκαστικής διαχείρισης διατελόν δημόσιο
ταμείο, το σημαντικό όμως είναι πως μετά από αυτές οι Γερμανοί δεν θα ΄χουν να περιμένουν τίποτε άλλο από την Ελληνική πλευρά και θα έχουν ελεύθερα επιτέλους τα χέρια τους για να της δείξουν στην πρώτη ευκαιρία το δρόμο για την έξοδο από το Ευρώ.. Ο κ Παπανδρέου υπήρξε βέβαια ο μεγαλύτερος ευεργέτης των ευρωπαϊκών και Αμερικανικών τραπεζών, καθώς μετέτρεψε το ιδιωτικό προς αυτές χρέος σε κρατικό, με νέα δάνεια από την εύκολα δανειζόμενη από τις διεθνείς αγορές Γερμανία και απεδέχθη την νομική και οικονομική καραντίνα της χώρας του, που βοήθησε την Γερμανία να χώσει όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού νότου στο οικονομικό της κρεματόριο.
Ταυτόχρονα με την Κυβέρνηση Παδήμου και την πρώτη συγκυβέρνηση Πασοκ και ΝΔ, συνετελέσθη η πρώτη και σημαντικότερη αποκρατικοποίηση όλων, ήτοι αυτή της κατάλυσης της εθνικής οικονομικής ασυλίας, που δίνει την δυνατότητα στους ξένους δανειστές να κατάσχουν οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο του Ελληνικού δημοσίου, ως και αυτές τις αναμένουσες την αποκρατικοποίησή τους δημόσιες επιχειρήσεις και τράπεζες.
Και αυτό μπορεί να επισυμβεί με την καθυστέρηση μιας και μόνο δόσης από τα νέα δάνεια του μηχανισμού στήριξης της Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Επομένως η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να θέλει να πουλήσει αυτά που πρόκειται άμεσα σε περίπτωση πτώχευσής της και επιστροφής της στην δραχμή να κατασχεθούν. Και οι Γερμανοί όμως έχουν κάθε λόγο να θέλουν πάρουν όσα περισσότερα όργανα μπορούν από την ζωντανή ακόμα Ελληνική οικονομία, προτού την αφήσουν να πέσει σε κώμα και να πειραματισθούν με την μελλοντική της μοίρα , καθώς δεν αποκλείεται ποτέ κάποια αφύπνιση την τελευταία στιγμή του Ελληνικού πειραματόζωου. Κάλιο ένα και στο χέρι λοιπόν, παρά δέκα και καρτέρει
Απαξ όμως και απογυμνωθεί το Ελληνικό κράτος, που αποτελεί πολιτικά και οικονομικά ήδη έναν ζωντανό νεκρό, από τις κυριότερες πηγές εσόδων του, θα είναι πολύ ευκολώτερη η αποτίμηση από τους ξένους της σκοπιμότητος της διατήρησής του στην ζωή, καθώς στην περίπτωση της επιστροφής του στην δραχμή τα χρέη του θα αποπληρώνονται πάντα σε ευρώ και θα υπάγονται στο Αγγλικό δίκαιο, δεσμεύσεις δηλαδή που δεν δίνουν κανένα λόγο στους δανειστές να αγωνιούν για την οικονομική του επιβίωση, πέραν του αρχικού κραδασμικού σόκ που θα επιφέρει στο ευρώ η αποχώρηση της Ελλάδος από αυτό.
Η νέα μνημονιακή κυβέρνηση καταστρώνει λοιπόν το νέο της επιτελικό σχέδιο. Μετά την κατά μέτωπο επίθεση των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων στην εργατική «Μόσχα» και στο μέτωπο των εργαζομένων και των συνταγματικά οχυρωμένων δικαιωμάτων τους, η νέα κυβέρνηση δεν θέλει αμέσως να εμπλακεί σε μάχες με αυτούς. Προτιμά λοιπόν να κερδίσει χρόνο για να δεί τι πορεία θα πάρουν οι ευρωπαϊκές και διεθνείς εξελίξεις.
Εγκαταλείπει λοιπόν προς το παρόν τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, διατηρεί την καλοκαιρινή ηρεμία αυτής και του λαού στον μετεκλογικό γαμήλιο μήνα του μέλιτος που διανύει και επαιρόμενη γιά τον όψιμο ανθρωπισμό της, στρέφεται προς τα πετρέλαια του Καυκάσου και το Στάλιγκραντ .. Εξ’ άλλου γι αυτό γίνονται πάντα οι πόλεμοι, για τις πηγές του πετρελαίου, μα και της ενέργειας και της οικονομίας γενικότερα .
Όταν όμως τελικά συντελεσθούν οι αποκρατικοποιήσεις και οι δανειστές πετύχουν τους στόχους τους, τότε ίσως να μην χρειάζεται άλλο ο κλεφτοπόλεμος της εσωτερικής υποτίμησης, όπου το κράτος κυνηγάει σα τον σκύλο την ουρά του και με την συνεχώς αυξανόμενη φορολογία του τα διαρκώς μειούμενα λόγω της οικονομικής ύφεσης που προκαλεί αυτή, έσοδά του.. Τότε ίσως ο στόχος της Βουλγαροποίησης της οικονομίας θα μπορεί να επιτευχθεί και με την επιστροφή της στην δραχμή, μια και έξω, καθώς το νέο νόμισμα του στερημένου από σοβαρά περιουσιακά στοιχεία Ελληνικού δημοσίου, δεν θα πιάσει στις διεθνείς χρηματαγορές μία. και τα ασφαλισμένα στις ξένες τράπεζες κεφάλαια των Ελλήνων εκσυγχρονιστών δεν θα έχουν κανένα λόγο να μένουν άλλο ξενιτευμένα.
Εμπρός λοιπόν παλικάρια, μετά τα χιόνια του ρωσσικού χειμώνα, μας περιμένει ο καύσωνας και η ξηρασία της ασιατικής στέππας. Αγώνας δρόμου θα είναι λοιπόν η δωρεά των οικονομικών οργάνων του δημοσίου, όχι σε άλλους εθνικούς οργανισμούς, μα στους πολυεθνικούς Φράγκεστάϊν, όπου το ερώτημα είναι αν θα προλάβουμε να πουλήσουμε πριν πεθάνουμε ή θα στοιχειώσουμε πεθαμένοι στα απούλητα προικιά μας, που μπορεί να μη μας ανήκουν πλέον, θα δημιουργούν όμως τριβές με τα συμμαχικά όρνεα και ελπίδες μετά θάνατον ζωής στην μετά ευρώ οικονομική μας μετενσάρκωση, όπου πρέπει κατά την νεοφιλελεύθερη μυθολογία, σαν τους πρωτόπλαστους, να είμαστε γυμνοί από υλικές δεσμεύσεις και υποχρεώσεις κληρονομίας
Μακάριοι λοιπόν όσοι πουλούν πριν πεθάνουν και όσοι τρών την περιουσία τους πριν πεθάνουν, μια που δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή, ούτε και κρατική ακόμη, μα ούτε και λόγος ύπαρξης έξω από τον παράδεισο του ευρώ. Και αν κάποιοι προβλέπουν ήδη έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο ως μοναδική μέθοδο σωτηρίας του καπιταλισμού, εμείς είναι σίγουρο πως θα πάμε και σ’ αυτόν απροετοίμαστοι, πουλώντας μεν, αλλά χάριν άλλων, χωρίς να βάζουμε τίποτε στην τσέπη, χωρίς να κρατούμε τίποτε για την επόμενη μέρα, πέραν της ελπίδας μας να μείνουμε στο ευρώ, πάση θυσία, ακόμη και γυμνοί και πεινασμένοι.
Στο ελεγχόμενο χάος της δημοκρατικής πολιτικής ζωής, όπου δεν υπάρχει συλλογική εθνική σκέψη, παρά μόνο ταξικές και κομματικές συνιστώσες, κυριάρχησε αναπόφευκτα το ένστικτο της ατομικής επιβίωσης και συμφεροντολογίας και η πελατειακή σχέση κόμματος και πολίτη.
Πέρα όμως από τον ενστικτώδη σκοπιμισμό πολιτών και κομμάτων υπάρχει ο κατευθυνόμενος σκοπιμισμός των συνειδητά ασυνείδητων τροχοδρόμων της κοινωνίας προς το οικονομικό χάος και την τόσο οικονομικά προσοδοφόρο για τους ολίγους ασυνεννοησία και ακοινωνησία των πολλών, την κρατική αποδιοργάνωση και τις προ του τελικού θανάτου του εθνικού κράτους αποκρατικοποιήσεις των κρατικών επιχειρήσεων και οργανισμών. Αυτό λοιπόν που διαφημίζεται στον χειμαζόμενο λαό ως αναγκαιότητα, για να μην ταλαιπωρηθεί με νέα προ του θανάτου του οικονομικά βασανιστήρια, αποτελούσε πάγιο πολιτικό στόχο της νεοφιλελεύθερης πολιτειακής μας ελίτ, για την απαλλαγή της από τις υποχρεώσεις, τις δεσμεύσεις και τα βαρίδια του εθνικού της γονιδιώματος.
Αν λαλούσε σαν τον τζίτζικα λοιπόν τα χρόνια των παχέων αγελάδων, δεν το έκανε μόνο λόγω της έμφυτης απρονοησίας και αμεριμνησίας της, μα και λόγω της δόλιας επίγνωσής της πως θα έμενε εξαιτίας της αργά η γρήγορα η κοινωνία χωρίς εθνικές αντιστάσεις και αντισώματα για να υποστεί όλως ξαφνικά τον αιφνιδιασμό της νέας εποχής των οικονομικών παγετώνων. Οι αποκρατικοποιήσεις λοιπόν δεν στοχεύουν τόσο στην επιβίωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας όσο στην αφομοίωσή τους από το νέο πολιτειακό οργανισμό που θα καταπιεί το εθνικό κράτος, μα δεν έχει λάβει ακόμα την εξωτερική πολιτειακή και νομική του μορφοποίηση.
Όλα λοιπόν βαδίζουν συμφώνως προς το σχέδιο, όπως και στην φύση, όπου ο θάνατος όλων μας είναι στους σχεδιασμούς της μοίρας και της διαρκούς ανανέωσης της ζωής. Και ο Σαμαράς, που είχε μιλήσει πρώτος όλων για τις αποκρατικοποιήσεις, καλείται επιτέλους να τις πραγματοποιήσει ,ως αρμοδιότερος των σοσιαλιστών του Πασοκ, που εκείνοι μας οδήγησαν αντίστοιχα με δόλο πρώτοι, τόσο στην εξάρτηση από το ευρώ, όσο και στην εξάρτηση από το ΔΝΤ, που αποτελεί ήδη το νέο εθνικό μας Ντι Εν Εϊ .
Έτσι λοιπόν ελεύθερα και αβίαστα, με την λαϊκή δημοκρατική βούληση συναντάται τελικά το τυχαίο και το αναπόφευκτο με το προσχεδιασμένο και το πεπρωμένο. Γι’ αυτό και το δημοκρατικό πολίτευμα κάτω από την επαγρύπνηση κάποιων έχει καταστεί το κορυφαίο πολίτευμα της δαρβινικής εξέλιξης της ανθρωπότητος και της προσαρμογής της στο διαρκώς ματαβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον. Η επιχείρηση «Αγαπούλα, ξεπούλα» ξεκίνησε. Ο Σαμαράς σαν τον φον Πάουλους, μέ ύφος, λουκ και αποφασιστικότητα γερμανού στρατηγού επιθεωρεί με τα κιάλια του το όραμα της οικονομικής αποψίλωσης της χώρας, που ομοιάζει με την εκχέρσωση του Αμαζονίου. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να προδικάσει το μέλλον των Ινδιάνων ιθαγενών, εκείνων που δεν έχουν υποστεί ακόμα την φθορά του δυτικού πολιτισμού, των ξένων πανεπιστημίων, του προτεσταντικού ψευτοηθικισμού και γραικυλισμού, της μασωνίας και του σκουπιδοπαραγωγού καταναλωτισμού.
Κάτι όμως μας λέει πως είμαστε πολύ μικροί για να ανησυχούμε και πως κάποιοι πολύ μεγάλοι, που ξέραν πριν ψηφίσουμε τι θα ψηφίσουμε, έχουν ήδη προδιαγράψει το μέλλον μας, τόσο ημών, όσο και του αρρενωπού στρατάρχου μας. Καλή επιτυχία λοιπόν κ. Πρωθυπουργέ, για σας που σαν τον Παλαιολόγο σας επεφύλαξε η ιστορία τον ρόλο του τελευταίου των μνημονιακών μοϊκανών και που σας απενεμήθη το ανώτερο πολιτειακό αξίωμα, μόνο και μόνο για να οδηγήσετε την χώρα στην τελική εκποίηση και να επαληθευθεί τελικά η ρήση του μεγάλου μπόμπου της ελληνικής πολιτικής ζωής, Γ. Παπανδρέου : « Λεφτά υπάρχουν.»
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)















0 Σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχόλια και παρατηρήσεις