Πού πας, Καραμήτρο;

Στέφανος Κασιμάτης

Την παροιμιώδη φράση του τίτλου (που προέρχεται από το γνωστό ανέκδοτο) ο Γιώργος ο Κοσταρίκας δεν την άκουσε, θέλω να πω ότι δεν του ελέχθη κατά πρόσωπο, εντούτοις συνοψίζει τα επιχειρήματα με τα οποία οι συνομιλητές του τον έκαναν να υποχωρήσει, όταν εξέφρασε την απαίτηση (τηλεφωνικώς από την Κοσταρίκα...) να διαγραφεί από το ΠΑΣΟΚ ο αδιάβαστος Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Καταγράφω το γεγονός ως
ενδεικτικό της χαλαρής σχέσης του προέδρου με την πραγματικότητα. Ο άνθρωπος που του πήρε έναν χρόνο να καταλάβει ότι η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει (τότε που έπαιζε με τον Στίγκλιτς και άλλους τουρίστες...) δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ότι διατρέχει ο ίδιος τον κίνδυνο να βρεθεί εκτός ΠΑΣΟΚ. Βέβαια, ακόμη και αν συμβεί αυτό, το προσωπικό κόστος για τον Γιώργο δεν θα είναι άμεσο, ώστε να κινδυνεύσει η υγεία του, αφού θα του πάρει τουλάχιστον κανένα χρόνο ώσπου να καταλάβει (σιγά σιγά, φυσικά...) τι το φρικτό του έχει συμβεί. Ανήκει, ως γνωστόν, σε μία από τις κατηγορίες που μακαρίζει ο Ιησούς στην επί του όρους ομιλία...
Διερωτώμαι, ωστόσο, μήπως η διαγραφή του αδιάβαστου από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ απέβαινε εν τέλει προς όφελος του κοινού συμφέροντος. Υπό την έννοια ότι, απαλλαγμένος από το άγος της πασοκαρίας και του πολιτικού κόστους, ίσως ο Μ. Χρυσοχοΐδης συγκεντρωνόταν περισσότερο στη δουλειά του - με την προϋπόθεση, ασφαλώς, ότι θα μάθαινε πρώτα να διαβάζει...
Αδιάβαστος και ανεπηρέαστος
Αν όμως το έριχνε στο διάβασμα ίσως να έχανε την αντικειμενικότητά του έναντι του Μνημονίου! Το λέω κατά την έννοια του Οσκαρ Ουάιλντ, στον οποίο (όπως με πληροφορεί ο φίλος της στήλης Ι.Κ.Π.) αποδίδεται το αθάνατο: «Ποτέ δεν διαβάζω ένα βιβλίο όταν πρέπει να γράψω την κριτική του. Επηρεάζεται κανείς τόσο πολύ!»