ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΡΙΧΕΣ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ, ΕΧΕΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Madras, πρωτεύουσα του Tamil Nadu, ενός κρατιδίου στη νοτιοανατολική Ινδία. Θορυβώδης μεγαλούπολη δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, όπου η ατμοσφαιρική ρύπανση και η ακαταστασία ανταγωνίζονται νυχθημερόν τους φρενήρεις ρυθμούς της ζωής.
Παρ’ όλα ταύτα, η Chennai (νέα ονομασία της πρωτεύουσας Madras, από το 1996), προσελκύει επιχειρηματίες από όλο τον κόσμο, που ασχολούνται με προϊόντα πολυτελείας, όπως η υψηλή ραπτική, η βιομηχανία καλλυντικών, αλλά και η αυτοκινητοβιομηχανία όπως η Renault-Nissan που κατασκεύασε έναντι 990 εκατομμυρίων δολαρίων, εργοστάσιο με δυνατότητες παραγωγής 400.000 οχημάτων ετησίως.
Όμως υπάρχει και μία βιομηχανία 100% ινδική, της οποίας τα κέρδη κάθε χρόνο πολλαπλασιάζονται, οι επιχειρηματίες υποδέχονται τους πελάτες σε γυάλινα γραφεία high-tech, αλλά ποτέ δεν μιλάνε για το τζίρο και τα κέρδη τους.
Πρόκειται για την βιομηχανία των τριχών της κεφαλής του ανθρώπου. Δεν πρόκειται για αστείο, αλλά για
μια άκρως επικερδή επιχείρηση, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της κάθετης βιομηχανίας. Αρχίζοντας από την συγκέντρωση τόννων ανθρώπινων μαλλιών, ακολουθεί ο διαχωρισμός, το πλύσιμο, το στέγνωμα, η επεξεργασία και η πώλησή τους σε όλο τον κόσμο. Τρέσες, extensions, και ποστίς είναι η ινδική βιομηχανία φυσικών μαλλιών που ονομάζεται, και δικαίως, black diamond business.
Στην Ινδία, όλα αρχίζουν στους Ναούς. Έτσι και τα μαλλιά δεν θα μπορούσαν να αποφύγουν αυτόν τον κανόνα. Στους ναούς, σε ειδικώς διαμορφωμένους χώρους, εκατομμύρια πιστοί, πλούσιοι και πτωχοί, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, προσφέρουν τα μαλλιά τους στις θεότητες Shiva, Vishnou ἤ Muragan, για να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή. Στους μεγαλύτερους ναούς των τεσσάρων κρατιδίων στην νότιο Ινδία (Karnataka, Tamil Nadu, Kerala, Andhra Pradesh), τα μαλλιά κόβονται από χιλιάδες κουρείς και αποθηκεύονται μέχρι να βγούν σε πλειστηριασμό, μία φορά τον χρόνο, την περίοδο του θερισμού, από τον Ιανουάριο έως τον Μάϊο.

Ο κύκλος εργασιών του εμπορίου μαλλιών στην Ινδία προξενεί εντύπωση στους «αμύητους». Η Ινδία εξάγει ετησίως 500 τόννους μαλλιών, που σημαίνει 1400 κιλά ημερησίως. Η προέλευση των μαλλιών είναι από ναούς κατά 25% και το υπόλοιπο 75% από ιδιώτες. Στο Tirupati, τόπο προσκυνήματος που βρίσκεται στην δεύτερη θέση από πλευράς επισκεπτών αλλά και πλούτου, μετά το Βατικανό (400 εκατομμύρια δολάρια ετήσιος προϋπολογισμός), 18.000 υπάλληλοι και τριάντα ιερείς, υποδέχονται ημερησίως 50.000 προσκυνητές του Sri Venkateswara (Vishnou). Οι προσκυνητές τυγχάνουν δωρεάν φιλοξενίας και ένας στους τέσσερις θα προσφέρει τα μαλλιά του. Για να εξυπηρετηθούν οι πιστοί υπάρχουν 435 κουρείς σε ένα τετραώροφο οικοδόμημα, που με την ξυριστική λεπίδα τους κόβουν 200 τόννους μαλλιά κάθε χρόνο, η αξία των οποίων κυμαίνεται από 10 έως 20 εκατομμύρια δολάρια, αναλόγως προς την τρέχουσα τιμή της αγοράς.

Η τιμή του ανθρωπίνου μαλλιού στην Ινδία έχει διακυμάνσεις όπως ακριβώς γίνεται με τον καφέ, το πετρέλαιο κλπ στις διεθνείς αγορές. Συμβαίνει πολλές φορές, αν η τιμή του κιλού δεν είναι ικανοποιητική, μεγάλοι ναοί όπως του Tirupati, να βγάζουν μικρές ποσότητες στην δημοπρασία, ώστε να αυξηθεί τεχνητώς η τιμή.

Τα μαλλιά χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες. REMY, είναι τα μαλλιά που προέρχονται κυρίως από ναούς, έχουν κοπεί με επιμέλεια και δημοπρατούνται «δεμένα» σε τούφες. Η τιμή του κιλού για τα REMY μπορεί να φθάσει τα 600 δολάρια. NON REMY είναι τα μαλλιά που πωλούνται «χύμα», προέρχονται κυρίως από άνδρες, έχουν μικρό μήκος και χρησιμοποιούνται στην βιομηχανία χημικών για την παραγωγή λιπασμάτων ἤ προϊόντων λουσίματος (σαμπουάν) και η τιμή τους κυμαίνεται στα 100 δολάρια το κιλό.

Σε ότι αφορά στην επεξεργασία των μαλλιών

Σε μια γνωστή ινδική βιομηχανία, το τυπικό ωράριο είναι από 9 έως 13 και από 14 έως 17h, έξι ημέρες την εβδομάδα. Ο μέσος μισθός κυμαίνεται για τους ανειδίκευτους εργάτες στα 100 δολάρια, και για τους έχοντες προϋπηρεσία, στα 300 δολάρια μηνιαίως.

Ένας εξειδικευμένος εργάτης μπορεί να επεξεργασθεί ημερησίως 10 κιλά μαλλιά, αν είναι χρώματος καστανού (είναι τα πλέον βαριά), 8 κιλά σκούρα γκρίζα, 7 κιλά γκρίζα και δύο κιλά ξανθού χρώματος.

Εκατοντάδες εργάτες, κυρίως γυναίκες, καθισμένες σε σκαμπώ, κάνουν την πρώτη διαλογή. Μαλλιά κατσαρά, μπλεγμένα, ίσια, κυματιστά, remy o ἤ non remy. Με μάσκες στο πρόσωπο ξεχωρίζουν τα μαλλιά και τα ομαδοποιούν σε τούφες. Στην συνέχεια άλλες εργάτριες, κάνουν ένα είδος «ποιοτικού ελέγχου», σπασμένες τρίχες, γκρί ἤ λευκές, κλπ. Ακολουθεί το πλύσιμο, στέγνωμα, βάψιμο και η σύνθεση σε Τρέσες, extensions, ποστίς και περούκες. Και μια τελευταία χρήσιμη;; πληροφορία. Οι ασιάτες έχουν τα πλέον ανθεκτικά μαλλιά, ενώ οι αφρικανοί τα πλέον ευαίσθητα.

Πηγή : LE FIGARO