Ούτε ευρώ, ούτε δραχμή. Το νόμισμα που μας αντιπροσωπεύει είναι το κωλόχαρτο!

του Στρατή Μαζίδη

Τόσο καιρό η όλη συζήτηση διεξάγεται – εκτιμώ επίτηδες – γύρω από το νόμισμα. Αν θα παραμείνουμε στο ευρώ θα σωθούμε. Αν επιστρέψουμε στη δραχμή μας περιμένουν ένα σωρό δεινά ενώ τώρα ζούμε ζωή χαρισάμενη.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο το νόμισμα για μια οικονομία αλλά κυρίως το τι αντιπροσωπεύει. Η σοβαρότητα μιας χώρας, το νομοθετικό πλαίσιο, το φορολογικό καθεστώς. Αυτά διαδραματίζουν
το σημαντικότερο ρόλο.
Άλλωστε τώρα που είμαστε στο ευρώ, ποιος μας δανείζει; Κανείς. Ποιος επενδύει; Κανείς. Και ποιος μπορεί να αγοράσει αυτά που υπάρχουν στα ράφια τα οποία με τη δραχμή θα …εξαφανιστούν; Πάλι κανείς.
Το νόμισμα είναι απλά το εργαλείο του οποίου η αξία προσδίδεται από την οικονομία και τις δομές του κράτους.
Σήμερα μόνο για παράδειγμα βγήκε η έκθεση του ΣΕΕΔΔ για τον ΕΟΤ όπου έλεγε πως ένα ποσοστό άνω του 60% είναι κοπανατζήδες.
Ακόμη η τρόικα ζητά του χρόνου και χαράτσι και ενιαίο φόρο ακινήτων γιατί η Εφορία αποτυγχάνει σε όλους τους στόχους της.
Να κάνω λοιπόν ένα ηλίθιο ερώτημα; Γιατί δεν απολύονται όλοι αυτοί οι κοπανατζήδες του ΕΟΤ; Τόσα χρόνια βγαίνουν διάφορες εκθέσεις και πορίσματα τα οποία καταλήγουν στο αρχείο.
Να κάνω κι ένα δεύτερο; Αφού η Εφορία δεν αποδίδει γιατί δεν την κλείνουμε κι ας αναλάβει ο καθένας μόνος του να αποδίδει ένα 10-15% στο κράτος; Πιο πολλά θα μαζέψουμε.
Εδώ μάλιστα σήμερα διαβάσαμε ότι ο Σαμαράς επιδιώκει το πρωτογενές πλεόνασμα ώστε να απαλλαχθεί από το να αλλάξει το κράτος. Επιζητά την ανάπτυξη διαλύοντας τον ιδιωτικό τομέα των μικρομεσαίων.
Ποια σπουδαία αλλαγή έκανε όσο κυβερνά; Καμία εκτός από το να κλείσει την ΕΡΤ την οποία θα ανοίξει ξανά με άλλους πιθανόν αρεστούς. Ούτε τους επίορκους δεν έχει διώξει.
Όσο για τις αρχές… Στην Κρήτη έδιωξαν το ΣΔΟΕ ενώ στην Πέλλα έκλειναν το μαγαζί κι ο επιχειρηματίας το άνοιγε. Ή να θυμηθούμε τα γεγονότα της Υδρας;
Τα δε ελληνικά ομόλογα όπως πάνε θα έχουν αξία μικρότερη και από αυτή του χαρτιού.
Γενικά τίποτε όσον αφορά την ελληνική οικονομία, τις αρχές της, τις δομές της, το νομοθετικό – φορολογικό της καθεστώς, τους μηχανισμούς δεν αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Με μία τέτοια οικονομία, βασισμένη σε ημέτερους της οποίας την τύχη καθορίζουν ως επί το πλείστον ανεπάγγελτοι, ούτε στο ακριβό και άλλου επιπέδου ευρώ μπορούμε να είμαστε, ούτε στην ιστορική δραχμή που επί δεκαετίες μας ζούσε μια χαρά μπορούμε να επιστρέψουμε.
Με τις παθογένειες να διαιωνίζονται, ανάκαμψη δεν πρόκειται να υπάρχει και το νόμισμα για τους πολλούς μικρή αξία θα έχει.
Μέχρι να αλλάξει αυτό, το νόμισμα που μας αξίζει θα είναι το χαρτί υγείας.

http://freepen.gr